Pembroke Welsh Corgi
Pembroke Welsh Corgi
the Red Dragon
Pembroke Welsh Corgi
the Red Dragon
 Quality in a small package
Pembroke Welsh Corgi
the Red Dragon
 Quality in a small package
Y DDRAIG GOCH
Pembroke Welsh Corgi
the Red Dragon
Y DDRAIG GOCH
 Quality in a small package

agenda

Y Ddraig Goch Walk the dunes of Brabant

#

Het is zover, vandaag, op eerste Pinksterdag 2019 houden we ter ere van het feit dat het 10 jaren geleden is dat kennel Y Ddraig Goch haar eerste twee nestjes fokte een bos en duin wandeling in en door de wereld beroemde zandverstuivingen van het Nationaal natuurpark "de Loonse en Drunense duinen".

We wilden wel iets organiseren maar niet al te veel organiseren, dus geen arbeidsintensieve, tijdrovende en zenuwslopende dag organiseren maar op een simpele manier, zonder rompslomp.

Wat doe je dan…je “organiseert” een wandeling.

Want dat is heel makkelijk te doen, je prikt een datum waarvan je denkt dat de meeste wel tijd zullen hebben en dat het weer meestal gunstig is.

We kozen voor de 1e Pinksterdag want dan zijn de meeste toch vrij en is het meestal wel redelijk weer.

Dus de datum stond vast, dan gaan er een heleboel emails in een druk op een knop in een keer de deur uit met de mededeling dat we een wandeling gaan houden en dat iedereen daarvoor is uitgenodigd.

KLAAR.

Maar dan, naar de datum toe besluit ik eens de weersverwachtingen bij te gaan houden en die zien er best wel gunstig uit, tenminste twee weken voor de wandeling wel, maar naarmate we steeds dichter bij de 1e Pinksterdag komen gaan de voorspellingen er steeds grimmiger uitzien en er wordt code “geel” en zelfs code “oranje” afgegeven, de dag voor onze wandeling zijn de verzekeringen nog druk bezig om de schade door heel Nederland te verwerken want het waren enkele dagen met windhozen en zware regen. Zo erg dat ik op de Facebook-pagina de deelnemers ( als er überhaupt nog gaan komen met zulk slecht weer) waarschuw en vraag om vooral zichzelf er op voor te bereiden.

Maar dan breekt de dag van de wandeling aan, deze start met een waterig zonnetje en wat sluierbewolking, perfect wandelweer dus, de weergoden zijn ons eens een keer zeer gunstig gezind.

Het is 11:45 uur en we komen aan op de parkeerplaats van herberg De 3 Linden te Giersbergen / Drunen.

We parkeren de auto waar Tilleke, Oukje en Fientje in zitten. Abby is thuis met een buikje vol puppies, Tuur bleef ook want die denkt al snel dat alle teefjes voor hem zijn ( typisch dek-reu gedrag ) en Emilka ook want die houdt een dergelijke wandeling gezien haar leeftijd niet meer vol.

We zijn niet de eerste, er staan al mensen te zwaaien naar ons, ik besluit op een open veldje te gaan staan zodat iedereen ons goed kan zien en we daar dus gaan verzamelen, de deelnemers met hun Y Ddraig Goch Welsh Corgi Pembroke’s druppelen binnen en we halen een zeer mooi aantal waar ik zelf een beetje van onder de indruk ben want deze opkomst had ik niet durven dromen.

Steeds meer bekende gezichten en bekende Pembroke’s, sommige hebben we al jaren niet meer gezien en het wordt een hartelijk handen schudden, omhelzen en kussen….maar vooral Pembroke’s knuffelen.

Om 12:05 gaan we van start met de wandeling waarvan iedereen weet in welke richting en wat het einddoel is, want dat had Peter ze allemaal toegezonden per email, vooral omdat, als er mensen te laat zouden arriveren ze weten waar ze naar toe moeten lopen om ons alsnog te ontmoeten.

Onze Belgische vrienden Wannes (Matilda) en David (Django) nemen het voortouw en leiden de gehele groep, al snuffelend en poepend naar de zandverstuivingen waar het nationaal natuurpark internationaal zo beroemd om is.

Daar mogen alle Pemmen los.

De eerste die los gaan zijn van eigenaren die er al mee vertrouwd zijn en hun hond bijna altijd los van de leidband houden als dit mag, maar enkele kijken de kat uit de boom en vertrouwen hun hond niet helemaal maar na wat aandringen, dat er echt helemaal niets kan gebeuren en dat kinderen ook wel eens ruzie maken en daarna weer vriendjes zijn, laten ook deze eigenaren hun hond los en kan het “corgi-spel” beginnen.

Wat dan altijd opvalt is dat de Pemmen meteen elkaar als soortgenoot herkennen, soms elkaar wat aftasten maar meestal meteen met het ravotten beginnen, komt er een vreemde eend in hun bijt, een passerende Labrador bijvoorbeeld dan geven ze die het gevoel er echt niet bij te horen en maar beter meteen op te hoepelen.

Er valt hier en daar een “kijk uit want ik denk dat ik dominant ben” grommetje maar daar blijft het bij.

Er komen ook nog wat mensen later bij waarvan er één ons erg speciaal is.

Peter wandelt al pratend en fotograferend achteraan met de groep mee als zijn oog ineens naar beneden getrokken wordt omdat er vanuit het niets een hond aan zijn voet volgt, hij kijkt en ziet in een oogopslag welke Pembroke dit is (Peter kent ze nog allemaal bij naam en herkend ze ook allemaal).

Hij herkend Grace, onze eerste Pembroke waar we een nestje ( het A en D nestje) mee gefokt hebben, hij draait zich om, bevestiging zoekend naar de tegenwoordige eigenaren Niek en Christien, en inderdaad, die lopen vlak achter hem, spontaan knuffelt Peter “zijn” Graceje, die Peter ook schijnt te herkennen en met evenveel enthousiasme de knuffels in ontvangst neemt, dan is de familie aan de beurt, want die hebben we ook al heel lang niet meer gezien, dus die krijgen een even gemeende omhelzing en een knuffel van Peter.

Altijd leuk dat je zo’n verassing, die je echt niet verwacht, mee mag maken.

Maar niet alleen Grace, die inmiddels 12 jaren is en nog steeds erg fit en vrolijk was er als oudje, er waren meerdere “bejaarden” aanwezig, Puk van Rebecca die met haar vader Theo en moeder Marianne meegekomen was en die hadden weer hun Pedro bij zich, Iris van Hans en Josca (Josca is mijn oudste zus) uit Krimpen a/d Lek en onze eerste fluffy, Rose van Dick en Irene waren er ook ( allen bijna 10 jaren oud ).

En er was nog een Pembroke uit Krimpen a/d Lek, Tobi van Esmee, Tobi was blij zijn broer uit België, Ch-Knighton BJK'18 (aka; Jules) te ontmoeten.

En er was buiten Rose nog een fluffy, een veel jongere genaamd Luna, de zus van Fientje, Luna kwam met de eigenaaresse Suzan mee.

Maar ook onze “blue-eye” Jackson uit het nestje van Doula en Kyno was er, een van de twee kortstaartjes aanwezig vandaag, de andere is Harley van Frank en Kelly die ook hun dochtertje hadden meegenomen en Frank dus als een bijna commando met een kinderbuggy zonder terreinbanden door het losse zand moest worstelen.

Eddy Stofmeel ( heeft zelfs een eigen FB-page ) was er ook, en iedereen maar denken dat het een reu is…neen, Eddy is een héél lief en héél mooi teefje.

Maar ook Whopper van Inoni en Niels, en Whopper’s broer Semya waren er, Semya moest het samen met Monique en de andere Pemmen leuk maken want baasje Arnold was druk bezig zichzelf te verstoppen achter een hele grote fotolens waarvan de resultaten binnenkort ook op de fotopagina te bewonderen zijn.

Er waren zelfs mensen zonder hond, die hebben hun Pembroke, Bas, enkele maanden geleden af moeten geven maar wilden toch mee wandelen, dus die hebben we Tilleke in de maag gesplitst, dat beviel ze denk ik wel en Tilleke ook wel, toch is Tilleke weer met ons naar huis gegaan en we hopen dat Günter en Bianca dit jaar weer met een eigen Pembroke kunnen gaan wandelen.

We zijn dik anderhalf uur door het stuifzand aan het wandelen geweest als we besluiten terug te gaan naar de parkeerplaats. Daar nemen we afscheid, sommige gaan meteen naar huis en ander nemen nog een versnapering op het gezellige terras van de herberg De 3 Linden.

Op het terras keuvelen we nog gezellig na onder het genot van het heerlijk zonnetje en een drankje. De Pemmen liggen compleet uitgeteld onder de tafels, daar hebben we vandaag geen last meer van. Er worden mij bloemen en Peter een paar zeer speciale bieren uit België cadeau gedaan, waarvoor hartelijk dank.

Langzaamaan gaan we richting huis, van iedereen kregen we nog te horen dat dit zeker voor herhaling vatbaar is, waarop wij vertellen dat de volgende ontmoeting geen wandeling zal zijn maar weer een kennel-dag zoals we georganiseerd hebben in 2015.

We stappen in de auto en rijden, met in onze kielzog onze speciale vrienden uit België, Chantal en Dries, eigenaren van Doris en Jules ( ja da’s die Jules die Belgisch Kampioen is), terug richting Tilburg want wij hebben nog het een en ander te bespreken voor onze aanstaande reis naar de Euro-Corgi 2019 show die volgend weekend in Oostenrijk gehouden gaat worden en waar Chantal en ik met Oukje en Fientje gaan deelnemen.

Peter en ikzelf danken jullie allemaal heel hartelijk voor je deelnemen aan deze wandeling en willen ons zelf meteen excuseren voor het niet noemen van alle aanwezige honden en personen die hebben deelgenomen aan de wandeling, jullie zijn, ongenoemd, even hartelijk bedankt voor jullie deelnemen en wederom van harte welkom op onze

KENNEL-DAG 2020.

Klik op de fotocamera voor een fotoverslag, u wordt doorgelinkt naar de Y Ddraig Goch Network Attached Storage, Photo Station 6.

 source

Het verhaal

Sat, 19th October 2019
21:30:29

Y Ddraig Goch

a

 

Facebook pagina

facebook logo png transparent background i2 300x200

Corgi Olympics

 

d1JAeG2NgA5UyADK

Zoeken

  • Last Updated: donderdag 17 oktober 2019, 07:04:28.
.